Capisce?

Ben insanları ikiye ayırdığımda liseyi bitirmek üzereydim. Beni anlayanlar ve anlamayanlar. Malesef o zamanlar anlamayanlar bir sahil, bense kum tanesiydim. İnsanları bu şekilde ayırmamın sebebiyse sınıftaki kimsenin karnesinde elle yazılmış bir not yokken felsefe öğretmenimin şunu yapmasıydı;

"Kimse seni anlamadı ya... İşte ona yanarım. Kendine iyi bak."


Sonra anladım ki insanlar beni anlamıyor değiller. Tamam anlamıyorlar ama anlamamak için çaba sarfetmiyolar ki. Aksine, ben anlatmak için bir çaba sarfederken başarısız oluyorum.

Takdir edersin ki felsefe öğretmenime gidip "tamam hocamettin, kimse anlamadı da sen anladın mı ki bunu yazdın?" diye soramadım.

Bazen beni anlayanların ya da anlamayanların etki edemeyeceği gerçekler vardır. Doğru ya da yanlış değil, gerçek.

Gerçekliği inkar etmek insana kötü bir ölüm şekli hazırlar. Gerçeğin varlığını inkar etmek bilimi inkar etmektir. Ve emin olmak gerekir ki bilim senin onu inkar edip etmemeni çok kafasına takmaz. Sensiz devam edilecekse edilir.

Gerçek şu ki; Bir fikrin birden fazla savunucusu yoksa o fikir değersizdir. Yani fikrini benimseyen en az biri daha olmalı ki senden başkasının da bu fikri benimseyebileceği ispatlanmış olsun. Çünkü bu işler öyle "ben kendi dünyamda yaşarım gardaş" şeklinde olmuyor.

Benim neyi, hangi sebepten dolayı anlamadığım beni hiç ilgilendirmez. O halde taştan farksız mıyım? Farksız olduğumu ispatlayabilirsen elbette.

Bu senin problemindir. Zira bu sebebi anlamana rağmen halen doğru bir anlatım biçimine geçiş yapamamışsındır. Benim, senin fikrini benimsemem için önce seni anlamam gerekir. Eğer anlamazsam ikna da olmam. Çünkü benim fikrim seninkine göre hala daha iyidir. Ben seni anlamak zorunda değilim. Hatta aynı şeyi savunuyor olsak bile seni anlamak zorunda değilim. Sen kendini anlatabilmek mecburiyetindesin. Yani ben anlamadıysam bu önyargı değil senin başarısızlığındır.

Peki benim anlaşılmak gibi bir gayem yok mu? Bu çelişki olmaz mıydı?

Her insan gibi elbette benim de bu dünyada anlaşılma gayem var. Ama beni anlayabilenler, beni anlayabilenlerdir. Ya da beni o güne kadar anlamamışların içinden çıkan beni anlayabilenlerdir. Aslında sadece, beni anlayamayanlar tarafından anlaşılmak gibi bir sıkıntım yok.

Tavsiyem şu;

Karşındaki seni anlamıyorsa, onu anlamamakla suçlamak yerine önce anlatma şeklini gözden geçir.

Eğer karşındaki tarafından anlaşılmak istiyorsan...